ტაბუ, ნაწილი L – ნოდარი

ნაწილი L – ნოდარი

როგორ დაემსგავსა დედამისს. მანანა როგორიც იყო მის გაჩენამდე, ზუსტად ისეთი გახდა. ჩემი ერთი ნაკვთიც არ ჰქონდა, ხასიათით იყო ჩემნაირი, ჯიუტი და ჭკვიანი, იქ არ ერეოდა, სადაც შეიძლება მოჭყლეტილიყო და ცდილობდა ყველაფერი ისე ექნა, როგორც ნებავდა. მაგრამ სანამ ჩემს სახლში ცხოვრობდა და მე მიყურებდა საფულეში, ჩემი იყო. დღისით მაღაზიებში მიმყავდა ხოლმე, მინდოდა ბევრი და ლამაზი კაბები მეყიდა, რასაც მანანას ვერ ვყიდულობდი თავის დროს და სულ რაღაც სისულელეებს აირჩევდა და ჩაიცვამდა ხოლმე, ნერვებს მიშლიდა. დავუწუნებდი და მივაწოდებდი რაიმე ლამაზ სარაფანს და ერთი სული მქონდა, გასახდელიდან გამოსულიყო, თითქოს ფარდის იქით ვხედავდი, როგორ იცვლიდა, როგორ უჩანდა სარკეში ის სიფრიფანა სხეული, დედამისის ახალგაზრდობის, მერე რომ შეუმრგვალდა და რამდენი არ ვეჩხუბე, დიეტაზე დაჯექი ქალო და ესეც შიმშილობდა ლამის, მაგრამ ისე ვეღარ გახდა და ნერვებს მიშლიდა. მომეწონებოდა ბოლოს და ბოლოს რაიმე და ვყიდულობდით და მოვდიოდით სახლში, არაფრით არ მომყვებოდა სადმე საჭმელად, დასაჯდომად, ხო არ ვუყვირებდი, ვერ ვუყვირებდი, არ მინდოდა ჩემი შინებოდა. მომყავდა და ვარეცხინებდი მანანას ყველაფერს, ვინ იცის, რამდენი ბინძური ხელი შეხებია იმ კაბებს და მაისურებს. დამიხრიდა მანანა თავს და მოდიოდა მერე ღამე ჩვენს ლოგინში ფეხაკრეფით, თითქოს მეძინა რა, მეძინა ვაფშე როდესმე როო?! და წვებოდა ისევ ჩუმად. ნერვებს მიშლიდა მაგრად, რამე ეთქვა, გავებრაზებინე მაინც, რატო იყო ასეთი წყნარი და ამის სიმშვიდეზე გაცოფებული, გადმოვატრიალებდი ხოლმე და ისე ვტკენდი, რომ ყვიროდა და კიდე უფრო მეტად მიდგებოდა მის ყვირილზე, ხო ვიცოდი, რა პოზაში უჭირდა ყველაზე მეტად და ისე ვტყნავდი, დავაყენებდი მუხლებზე, ფეხებს ფართოდ გავუწევდი, სახსრები რომ გაჭიმვოდა და არ ვაძლევდი ფეხების გასწორების საშუალებას და ასე ვუდებდი ძალიან ღრმად, თუ მოუკლებდა კივილს, მისთვის უარესი, არც მის დასველებაზე ვიკლავდი თავს, წელზე ხელს ვკიდებდი, რომ ვერ გაწეულიყო და ისე შევუყოფდი ხოლმე ტრაკში ყლეს, უცებ და ბოლომდე, კიოდა და ბალიშს ბრდღვნიდა, მეკიდა, ცოლი იყო ჩემი, ყველაფერი უნდა აეტანა. გავათავებდი და მივაგდებდი და მეც მივეგდებოდი ხოლმე, იმ წამს ყველაფერი მძულდა, ჩემი თავიც, მანანაც, ის ჟრუანტელიც, რაც ტანში დამდიოდა, ის მაგისი კივილიც მძულდა და ჩემი ველურობაც. ისე მეძინებოდა, ყლესაც არ ვიწმენდდი და დილას სუფთა ვიღვიძებდი. მოდიოდა ხოლმე აზრზე და თვითონაც იწმენდდა და მეც მივლიდა, მაინც ჩემი ყლე იყო მისთვის ყველაფერი, ჩემს საფულესთან ერთად. ისე მისხამდა დილას ყავას და საუზმეს მიმზადებდა, თითქოს არაფერი. მარის კი ეტყობოდა გაფართოებულ თვალებზე, რომ მაინც ესმოდა ხოლმე დედამისის კივილი, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე შორ ოთახში ეძინა ჩვენი საძინებლიდან. მერიდებოდა, მაგიდასთანაც შორს ჯდებოდა ხოლმე ჩემგან და ამაზე ვიშლებოდი ჭკუიდან. დედამისი ჩემი იყო, რასაც მინდოდა იმას ვუზამდი, რა უფლება ჰქონდა ასეთი თვალებით ეყურებინა ჩემთვის, წაკლა ლაწირაკს ამას. ერთი სული მქონდა, როდის ვაჩვენებდი, რომ ამ სახლში ჩემია ყველა და ყველაფერი. მოკლე კაბით გამოტანტალდა იმ დღეს, მთელი ფეხები უჩანდა, მეთქი გოგო, ცოტა კაბა ჩამოიწიე, როგორ დადიხარ. როგორც მე მინდა ისეო, წამენაგლა და გავარდა იმ თავის ლექციებზე. მოხვალ მეთქი შენ სახლში, კი ვიფიქრე და საღამოს რაც მოხდებოდა, იმ წამს საერთოდ ვერც წარმოვიდგენდი. მანანამ გოგოებთან წავალო, მეხვეწა და მოიკლა თავი, ლალა და დათო დაშორდნენ და ღამე უნდა დავრჩეთ, ცოტა გულს გადავაყოლებინოთ, თორემ თავს იკლავსო და ისე შემცა, მეთქი წადი, შენი დედაც მოვტყან. ლალასთან რა უნდა მომხდარიყო. მივიყვანე მის სახლამდე და ბიჭებს გამოვუარე, „კახელებთან“ სვამდნენ. კაი ხანი იყო, მაგათთან დასაჯდომად აღარ მომიცლია და დავლიე, საჭესთან ვეღარ დავჯდებოდი, ისე დავლიე და გოგიმ მომიყვანა სახლში. მთელი სახლი ჩაბნელებული იყო, ვერ ვიტან, ეგრე რომ მხვდება ხოლმე ყველაფერი, სიბნელე და უკაცურობა. შევედი, ერთი ჭიქა კონიაკი დავისხი და დავამატე. რისთვის ვიმაგრებდი გულს, ვერც ვხვდებოდი, ისე მივედი მის ოთახთან, ყური გასაღების ჭუჭრუტანას მივადე და ეძინა. ისე ეძინა, სუნთქვაც სულ ოდნავ ისმოდა და სანამ სახელური ხელში ჩამატყდებოდა დაძაბულობისგან, კარი შევაღე. სუნიც კი ერთნაირი ჰქონდათ, მანანას ტანსაცმელების კარადაში რომ სურნელი იდგა, ის სურნელი მეტაკა სახეში და გავშეშდი, ვეღარ ვხვდებოდი, 25 წლით ახალგაზრდა გავხდი უცებ და ჩემი ახლადმოყვანილი ცოლის ოთახში შევდიოდი ძმაკაცებისგან მოსული, გალეშილი ბიჭი თუ ჩვენი შვილის ოთახი იყო, ჩვენი ლამაზი და სიფრიფანა გოგოსი, ჩემი გოგოსი. უნდა შევხებოდი, შიშველი უნდა დამენახა, ვეღარ გავბრუნდებოდი უკან და სახელური რომ ჩამოვწიე და კარი გავაღე, ის მშვიდი სუნთქვაც გაჩერდა, გაიღვიძა. კიდევ უფრო მეტად ვეღარ გავბრუნდებოდი უკან და მეთქი, მა, მარი, მე ვარ, ნუ გეშინია და არ მინდოდა ამასაც დედამისივით ეკივლა, პირზე ხელი დავადე და საბანი გადავაძრე. ქუჩიდან შემოსულ შუქზე რა ჩანდა, რა ჩანდა, ღმერთო, ულამაზესი იყო, დედამისზე ლამაზი, პატარა ძუძუები ქონდა, ბავშვური, ნეკნები ეტყობოდა და მენჯის ძვლებში ჩავარდნილი ლამაზი მუცელი. მუქი ფერის ტრუსიკი ეცვა, ერთი ციდა, უცებ შემოვაწყვიტე გვერდიდან და ფეხები გავუწიე. ისეთი ნაზი იყო, ისეთი უცოდველი, ჩემი გოგო იყო, ჩემი საყვარელი გოგონა, გაპარსული ჰქონდა სულ ყველაფერი, ამ ლაწირაკს და ხელი რომ ჩავუყავი შიგნით, ისეთი ამოიხავლა, მამა, რას შვებიო და მეთქი, მშვიდად შვილო, მე ვარ და იდაყვი მკერდზე დავაბჯინე, ბევრი რომ არ ეფართხალა და დავუსრისე კლიტორი, ისეთი ხელშეუხებელი იყო, ისეთი სათუთი, ვეღარ ვითმენდი, შიგნით როდის შევუყოფდი თითებს და დასველდა, ცხოველები ვართ მაინც, დასველდა და ორივე თითი ერთად შევუსრიალე, ქალიშვილი იყო ჩემი გოგო და ჩაეხა აპკი, მეტი სისველე, სისხლი ვიგრძენი თითებზე და ამის ტკივილიანი კრუნჩხვაც და გადაკეტილი მქონდა უკვე გონება, მაგიჟებდა იმის შეგრძნება, რომ პირველი მე ვიყავი მარის შიგნით და ჩემი იყო სულ მთლიანად, სისხლითაც და ხორცითაც.